Open Access Dostęp otwarty  Restricted Access Dostęp przez subskrypcję

Zaopatrzenie w wodę gnieźnieńskiej stacji w czasach trakcji parowej

Mirion Urbaniak

Abstrakt


System zaopatrzenia w wodę gnieźnieńskiej stacji ewoluował na przestrzeni 70 lat – od momentu jej powstania
w 1872 r. do czasu rozbudowy w ramach programu „Otto” w okresie II wojny światowej. Początkowo były to dwie
niewielkie stacje wodne, czyli niskie wieże mieszczące wewnątrz kocioł parowy oraz parowy zespół pompowy.
Z czasem stacja pomp wraz z ujęciem wody została wydzielona z wieży i od lat 90. XIX w. była wolno stojącym
budynkiem, oddalonym nieco od stacji, na której znajdowała się już nowa wieża z ok. 1888 r. W 1905 r. zbudowano
następną wieżę ciśnień, tym razem już typu grzybek, o pojemności zbiornika 300 m3. Działający do czasów II
wojny światowej system zaopatrzenia w wodę, pochodzący z okresu zaborów, okazał się całkowicie niewydolny
dla potrzeb wzmożonego ruchu kolejowego. Dlatego niemieckie władze okupacyjne zdecydowały się na budowę
nowoczesnego ujęcia wody z jeziora oraz elektrycznej stacji pomp w Jankowie Dolnym, skąd rurociągiem o długości
ok. 8 km tłoczono wodę do kolejowych wież wodnych na stacji. System ten przetrwał do lat 90. XX w., kiedy
w Gnieźnie wycofano z eksploatacji parowozy.


Pełny tekst:

PDF

Odwołania zewnętrzne

  • Brak odwołań zewnętrznych


Copyright (c) 2016 Technologia Wody

Creative Commons License
Ten artykuł jest udostępniany na licencji: Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.

Wydawnictwo Seidel-Przywecki Sp. z o.o. • Biblioteka Inżynierii Środowiska • Woda / Ścieki / Osady • Technologia Wody • Forum Eksploatatora